ustaw stronę jako startową
dodaj do ulubionych
 

FORMULARZ

Znajdź na stronie

wejście dla
członków szkoły

- historia ju-jitsu
- ju-jitsu w Polsce
- trening
- co wybrać
- shiwari
- modern ju-jitsu
- taktyka walki
- inne

FILMY

- video 1
- video 2
- video 3

1 | 2 | 3 | 4 |
5 | 6 | 7 | 8 | 9
10 |11 |12 | 13
| 14 | 15 | 16
| 17 | 18 |19 |20 |21|22|23|24|

- stójka
- parter
- formy
- samoobrona
- animacje rzutów

Międzynarodowa Federacja Modern Ju-Jitsu
 
 

 

 

INTERNETOWY MAGAZYN SZTUK I SPORTÓW WALKI "BUSHI"

Archiwum magazynu redagowanego w latach 2000-2003

 
 

HISTORIA ROZWOJU JU-JITSU W POLSCE

Ju-jitsu jest najwcześniej znaną i uprawianą sztuką walki w Polsce. Pierwsze znaczące wzmianki o tym systemie dotarły do nas na początku XX wieku. W 1908 roku nakładem wydawnictwa M. ARCTA wydana została książka H. Irwinga Hancocka pt. "Japoński system trenowania ciała dla młodzieży" w tłumaczeniu Wojciecha Szukiewicza. Rok póˇniej Polak, Zygmunt Kłośnik, publikuje swoją książkę pt. " Dżiu-dżitsu, czyli ˇródło zdrowia, siły i zręczności".

Pomimo wcześniej wydanych książek, za początek rozwoju ju-jitsu w Polsce uważa się wczesny okres międzywojenny. Dostrzegając walory fizyczno-wychowawcze, zaczęto wdrażać ten system w programy szkoleniowe wojska i policji. W niektórych klubach również cywile mogli zapoznawać się z tą sztuką walki. W Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie nauczał Kazimierz Laskowski - najbardziej znana postać tego okresu. Mimo przychylności władz i społeczeństwa ju-jitsu nie zyskało jednak popularności jakiej by można się spodziewać Uprawiane było tylko w niektórych środowiskach przez nieliczne osoby . W okresie tym, nauka tej sztuki polegała na opanowaniu pojedynczych "tricków" i sztuczek, dopasowanych do konkretnej sytuacji.

Po drugiej wojnie światowej, rozwój ju-jitsu w naszym kraju przebiegał dwiema różnymi drogami. Jeden kierunek rozwoju bierze początek od powracających do kraju żołnierzy z polskich armii na Zachodzie. Większość z nich odbyła tam bowiem przeszkolenie z zakresu walki wręcz i samoobrony, szczególnie ci którzy byli w oddziałach specjalnych jak choćby sławni "Cichociemni". W drugim przypadku ju-jitsu rozwijało się wraz z rozwojem judo sportowego. W 1948 roku do programu nauczania warszawskiej AWF, wprowadzono samoobronę, opartą w większości na technikach ju-jitsu. Powoli jednak zaczynały do naszego kraju docierać słuchy o judo. Chęć rywalizacji sportowej spowodowała proces przekształcania się klasycznej samoobrony w dziedzinę sportu zarówno nieznaną jak i interesującą. Techniki samoobrony były traktowane jako techniki uzupełniające szkolenie zawodnika.

W 1956 roku, kiedy w naszym kraju nie było jeszcze własnej organizacji zrzeszającej sekcje judo i samoobrony, Polska stała się członkiem Europejskiej Federacji Judo. Rok póˇniej powstaje Polski Związek Judo. W statucie tego Związku, było zaznaczone, że Związek obejmuje swą działalnością również sztuki pokrewne, a wśród nich ju-jitsu. Z biegiem czasu jednak inne sztuki walki stały się przysłowiową "kulą u nogi". W 1973 roku PZJ skreślił ze statutu sformułowanie o opiece nad innymi dyscyplinami. Instruktorzy i trenerzy judo, których nie interesowała rywalizacja sportowa , widząc zainteresowanie społeczeństwa formą samoobrony, odeszli ze Związku. Nie mając żadnej opieki nadrzędnej zaczęli nauczać samoobrony. Większość technik oparta była na tzw. "metodzie Kano" - goshin-jitsu. Niestety, w owym czasie wyjazd za granicę (choćby z powodów finansowych) w celach szkoleniowych był prawie niemożliwy. Nie mając nadrzędnej organizacji ani żadnych sponsorów ,powstałe sekcje nie mogły pozwolić sobie również na sprowadzenie instruktorów z zagranicy. Nieliczne tylko osoby, w czasie podróży zagranicznych, mogły poznawać inne kierunki tej walki. W latach osiemdziesiątych nastąpiła eksplozja zainteresowania społecznego ju-jitsu i innymi walkami. Wpłynął na to szerszy dostęp do filmów i publikacji zagranicznych, a także większa możliwość wyjazdów. Niektóre ośrodki (prymat pod tym względem wiódł TKKF "Stadion"), nawiązały kontakty z federacjami zagranicznymi. Zaczęto wymieniać doświadczenia i okazało się, że wcześniej nabyta wiedza w połączeniu z nowymi technikami, pozwala na szybkie podniesienie poziomu technicznego i dorównanie do reszty Europy. W 1983 roku Europejska Unia Ju-Jitsu chcąc pokazać jak wielkim szacunkiem darzy polskie ju-jitsu, nadała 4 dan instruktorowi z Warszawy-Andrzejowi Trepte. Stopnie 2 dan otrzymali wtedy Jan Etmajer z Warszawy i Eugeniusz Sikora z Zielonej Góry. Posiadaczami stopnia shodan stali się Sylwester Kacprzak i Roman Puderecki -obaj z Warszawy. Były to pierwsze stopnie nadane oficjalnie Polakom przez organizację zagraniczną. Zaczęto wówczas przemyśliwać o utworzeniu organizacji ogólnokrajowej zrzeszającej sekcje ju-jitsu i samoobrony z całego kraju. Kiedy wydawało się, że wszystko jest na najlepszej drodze ku temu, instruktor Andrzej Trepte wraz z grupą instruktorów pragnących specjalizować się w odmianie sportowej, odszedł z Ogniska TKKF "Stadion". W grudniu 1983 roku, patronat nad rozwojem ju-jitsu w naszym kraju przejął znany działacz judo i samoobrony dr Krzysztof Kondratowicz. W maju 1984 roku odbyły się pierwsze warsztaty szkoleniowe, a w sierpniu tego samego roku zorganizowano kurs instruktorów samoobrony (nazwa ju-jitsu nie była w tym czasie zbyt mile widziana). Od tego czasu zaczęto systematycznie organizować szkolenia i kursy instruktorskie. 18 maja 1985 roku została powołana Krajowa Rada Instruktorów Sztuki Walki Ju-Jitsu. Przewodniczącym Rady został Michał Śliwka z Krakowa a jego zastępcą Jan Słopecki z Warszawy. W czerwcu 1985 roku utworzona zostaje V Komisja Stylowa Polskiego Związku Karate. Komisja ta zrzeszała style nie zajmujące się sportem: ju-jitsu, kung-fu, viet-vo-dao, karate doshinkan i wiele innych. Przewodniczącym V Komisji Stylowej został - Krzysztof Kondratowicz.

Po ponad dziesięciu latach "bezkrólewia" znowu zaczęto rozwijać ju-jitsu w ramach organizacyjnych. Ustanowiony został jednolity program szkoleniowy i egzaminacyjny. Wszelkie odstępstwa od niego, nie były zbyt miło widziane.

W miarę upływu czasu i nawiązywania nowych kontaktów zagranicznych, niektórym instruktorom przestał wystarczać zasób technik oferowany przez program przygotowany przez dr Kondratowicza a oparty na metodzie Kano. Zaczęli oni specjalizować się w różnych odmianach ju-jitsu. Powoli stawało się widoczne jak zaczynają łączyć się sekcje przy instruktorach u których chcą pogłębiać swoją wiedzę. Było to zwiastunem zbliżającego się rozpadu organizacji która wszystkim chciała narzucić swoją wolę.

W 1987 roku, z KRISzWJJ odchodzi Michał Śliwka, stwarzając przy PZK własną organizację. Część instruktorów przyłącza się do nowej organizacji.

23 kwietnia 1988 roku utworzono Polskie Centrum Ju-Jitsu. W grudniu 1988 roku zarejestrowana zostaje przez KMiKF, Polska Federacja Dalekowschodnich Sztuk Walki w ramach której zaczyna działać Polskie Centrum Ju-Jitsu. W roku 1989 , odchodzi z PCJJ - Krzysztof Kondratowicz. Przewodniczącym Centrum został Adam Twardy z Kalisza. W czerwcu 1989 roku instruktorzy skupieni przy K. Kondratowiczu powołali Polskie Centrum Ju-Jitsu Goshin-ryu.

Początek lat 90-tych zaowocował powstaniem nowych organizacji miedzy innymi Polskiej Federacji Ju-Jitsu w Krakowie, Polskiej Akademii Ju-Jitsu w Zielonej Górze, WS"BUDO"-AJJ w Warszawie, Polskiego Związku Ju-Jitsu w Katowicach czy też Polskiej Organizacji Ju-Jitsu w Jaworznie.

Było to momentem przełomowym. Od tej pory zaczęto tworzyć nowe organizacje i kluby skupiające się przy osobach darzących przez te grupy szacunkiem i autorytetem. Warto wymienić choć nielicznych z grona wielu, są to: Andrzej Trepte, Krzysztof Kondratowicz, Jan Słopecki, Michał Śliwka, Adam Twardy, Krzysztof Staniszewski, Roman Grzegorz, Eryk Murlowski, Ryszard Jóźwiak, Krzysztof Dawidowicz, Eugeniusz Sikora, Maciej Lisowski, Stanisław Cynarski, Ryszard Gumiński i wielu innych.

Większość krajowych organizacji posiada atestację organizacji międzynarodowych z których warto wymienić chociażby :EJJU, IFJJ, IJJF, WJJKO, ISJA czy też YOMAU . Ćwiczone są różne odmiany tej sztuki, od skrajnie tradycyjnego aż po systemy nowoczesne, ciągle żywe i rozwijające się. Na świecie a również w Polsce coraz większą popularność zdobywa ju-jitsu sportowe jak rownież jego brazylijska odmiana.

Miejmy nadzieję, że pomimo rozłamu na wiele ugrupowań nadal będzie istniała pomiędzy nimi współpraca i wymiana doświadczeń.

Oczywiście, przedstawiona historia , jest bardzo okrojona ale starałem się przedstawić ją w miarę zwięˇle i zgodnie z prawdą. Dalsze dzieje dopisze samo życie, miejmy nadzieję, że będą pozbawione "białych plam".

 

- historia szkoły
- założyciele
- współpraca
- staże
- XX-lat Budokanu
-XXV-lecie BUDOKANU

- Dojo Piastów
- Dojo Warszawa

Sobieszewo 2016
Górki Wielkie 2016
Murzasichle 2015
Jakubowo 2014
Górki Wielkie 2013
Białka 2012
Jastrzębia Góra 2011
Świeradów 2010
Jakubowo 2009
Krasnobród 2008
Krasnobród 2007
Jakubowo 2006
Jakubowo 2005
Jakubowo 2004
Pobierowo 2003
Włodawa 2002
Włodawa 2001

- ju-jitsu
- tai-bu-jutsu
- samoobrona
- wa-bro
- escrima

-  ju-jitsu
- stopnie szkoły

 

 Sztuki Walki

 

TELEDYSK z KADRĄ BUDOKANU FOTOGALERIA

 

 

Wszelkie teksty i grafiki na stronie zastrzeżone - rozpowszechnianie dalej informacji zawartych w serwisie
wyłącznie za zgodą autorów.
.

© copyright 1999-2005 PSWW "BUDOKAN"
ul. Chełmońskiego 10, 05-820 Piastów
tel./fax dojo (+ 48 22) 753 95 79
tel.kom. 0-601 24-61-24
budokan@budokan.pl